شمع های دور مزار را که می چیدیم

خیره هامان رنگ بغض داشت

شمع های دور مزار را که با فندکی

قرمز روشن می کردم

دلم مانند دستم می سوخت

دستم می سوخت اما بی درد!

شمع های دور مزار را که با شمع

کوچکی روشن می کردم

دلم برای آن شمع کوچک که می سوخت

تا بقیه را روشن کند گریه می کرد

در سکوتی سنگین پر از فریاد

ماندیم در خیره هامان و پاهایی که

نای راه رفتن نداشت...

خدایا از گناهان ما در گذر